میفرماید: چون تکبیر گفتی، کوچک شمار در محضر کبریای آن ذات مقدس از عرش تا فرش را؛ زیرا که خداوند تبارک و تعالی اگر بندهای را ببیند که تکبیر گوید ولی در قلبش علتی است از حقیقت تکبیر، یعنی آنچه به زبان آورده قلب موافقت نکند، فرماید: ای دروغگو، با من خدعه میکنی؟ به عزت و جلالم قسم که از شیرینی ذکر خود تو را محروم میکنم و از قرب خود تو را محجوب نمایم و از سرور به مناجات خویش تو را محتجب کنم.
آداب الصلوه؛ صفحه 127
نویسنده: امام خمینی (ره)
- ۰ نظر
- ۲۹ مهر ۹۳ ، ۱۳:۵۹